ย้อนวันวาน บ้านเลขที่ 109 ณ พานทอง


ตั้งแต่ เรียนจบ ป.6 เมื่อ ปี 2533   …. แล้ว ย้าย เข้ามาอยู่ ที่บ้านปัจจุบัน  ก็ ไม่เคยกลับไป ที่ 109 อย่างจริงจังอีกเลย

“อย่างจริงจัง” เพราะว่า เคย ตั้งใจ เข้าไปครั้งเดียว แต่หาบ้านตัวเองไม่เจอ   ทุกอย่าง ในซอย ที่เราเคยเดินกร่าง ตั้งแต่ร้านค้าต้นซอย ยันท้ายซอย  มัน เปลี่ยนไปหมดเลย  ถนนเทปูน ทางแคบลง สองข้างทาง เต็มไปด้วย บ้าน ติดๆ กันไปหมด  .. บ้านใครนักก็ไม่รู้  ทั้งๆที่ เมื่อก่อน มีแต่ ท้องนา กับ ถนนลูกรัง  และ บ้าน ห่างๆ กัน ไม่กี่หลัง  … เลย ไม่รู้ ว่า บ้านตัวเอง อยู่ ตรงไหน จึง กลับออกมา  และ ขำตัวเอง ….. กลับมา เล่าให้พี่สาว ฟัง ก็ ยังขำ …

มิได้ลืมตัวนะ … อิอิ

ตั้งแต่   ย่า ย้ายออกมาจากที่นั่น  ช่วง  สาร์ทจีน ตรุษจีน ของทุกปี  จะต้อง กลับไปทำความสะอาด และ ไหว้ ที่นั่น  แต่เราก็ ไม่เคยไปสักปี  ด้วยเหตุผล แตกต่างกันไปในแต่ละปี .. ผิดกับ หลานชาย สี่คน ที่ไม่เคยอยู่ที่นั่น แต่ กลับกระตือรือร้น และได้ ไปแทนฉัน อยู่ตลอด

วันนี้ ก่อน วันจ่ายของช่วงสาร์ทจีน 1 วัน …. แม่ มาขอให้ขับรถพาไป พานทอง ไปปัดกวาด   ฉันตอบ โอเค ทันที ด้วยความยินดี …

“เราจะได้ กลับไปบ้านพานทอง บ้านที่เราอยู่จนโต แล้ว เย้ เย้”

1 ชั่วโมง   ก็มาถึง อ.พานทอง …. ผ่าน  โรงเรียน เพลินจิตวิทยา  … ที่ฉันเคยเรียน   ก่อนนั้น เป็นอาคารไม้ ชั้นเดียว … ตอนนี้เป็นตึก หลายชั้นไปซะแล้ว  สมัยนั้น ฉัน เดิน จากบ้าน มา โรงเรียนเป็นประจำ ทุกวัน …. ช่วงเวลาที่มีความสุข ก็คือ  ช่วงเวลา ที่น้ำท่วม … *-*   แห่ะๆๆๆ น้ำท่วมโรงเรียนเมื่อไหร่ …. เมื่อเดิน มาถึงหน้าประตูโรงเรียน ทันทีที่เห็น ประตู โรงเรียนปิด …. เพราะน้ำท่วมนั่นแหละ   … คือความสุขของฉัน ….. ก่อนจะกระโดดโลดเต้น กึ่งเดิน กึ่งวิ่ง   กลับบ้าน ด้วยความดีใจ ลั้น ลา ….

ผ่าน ทางเข้า วัดพานทอง .. ผ่าน ซอย เล็กๆ ถัดจากวัดมาหน่อย …( ซึ่ง ตอนนี้ ไม่เล็กแล้ว ) ก่อนจะเป็น ทาง โค้ง ก่อนถึงทางเข้า ซอย บ้าน ฉัน

ซอยเล็กๆ ถัดจากวัด นั้น  ฉันจำได้ … สมัยเรียน ป.4   … ฉันมีเพื่อนอยู่ซอยนั้น   ตั้งแต่เดินไปกลับ โรงเรียนเอง ฉันไม่เคยเถลไถลไปไหนเลย จนวันหนึ่ง  เพื่อนชวนไปกินขนมที่บ้าน  ด้วยความ อยากรู้ อยากเห็น  จึ่งได้ พากันเดินกลับบ้านเพื่อน  …. สุดท้าย …. ย่า ตาม มา ตี ถึง บ้านเพื่อน เลย  555555   นี่คือสาเหตุ ที่ทำให้ฉันจำซอยนี้ได้

ทางโค้ง …. ปัจจุบัน นี้ กลาย เป็น สะพาน โค้ง 4 เลนส์ ไปซะแล้ว ….กว้างขวางมาก    เมื่อเลยสะพาน …. จะเป็นทางเข้า ซอยบ้านฉัน

?????? ไหนล่ะ ซอย  ไ ม่เห็น มี ซอย .. ??????

“ซอยร่วมสุข”   อยู่ไหนฟระ …….     กว่า ฉันจะหา เจอ   ก็ต้อง เบรกตัวโก่ง  เพราะ เลยซอย  แม่ ก็ ลืมบอก … เพราะคิดว่าฉันจำได้ …

ฉันน่ะจำได้ นะ …. แต่จำใน ภาพบรรยากาศเก่าๆ อ่ะ    ซึ่งตอนนี้ มัน เปลี่ยนไปมากมาย … ซอย ก็ แคบ ลง จนฉัน ไม่คิด ว่า มีซอย  หรือ ไม่ใช่ซอย นี่นา จึ่งได้ เลย

ถอยรถช้า ๆกลับมาเลี้ยวเข้าซอย

ซอยแคบๆ รถวิ่งได้ คันเดียว ปากซอย มีร้านขนม ขาประจำ ตอนนั้นเป็น ร้านไม้เก่าๆ แต่ตอนนี้ ครึ่งปูน ครึ่งไม้ .. ฉันชอบ มาซื้อ มาม่าแบ่งขาย ซองละ 1 บาท กิน ยำยำช้างน้อย ก็มีนะ แต่ไม่อร่อย สู้ มาม่า แบบ แบ่งขาย ไม่ได้  .. แล้วก็ขนมโดเรม่อน ขนมคอร์นพัฟ  ขนมที่ มีของแถม เป็นการ์ด …. แต่มาม่า อร่อยสุด อิอิ

บ้านช่อง ผุดขึ้น แน่นเอี๊ยด เต็มสองข้างฝั่งของซอยเลย ไม่รู้ว่าบ้านใครต่อบ้านใครนัก แต่ ที่จำได้แม่นๆ มีอยู่ไม่กี่หลัง  อย่าง ทางขวา เป็นบ้าน ที่มี อิฐช่องลมไข่ สมัยก่อน จะปลูกต้นไม้เต็มบ้าน เลย มีมะม่วงดก มากๆ เดินผ่านทีไร ก็อยากเก็บ แต่หมาดุ และคนก็ดุ อิอิ

ผ่านบ้านนี้ จะมี เสาไฟฟ้า อยู่ 1 ต้น เป็นต้นที่เคยวิ่งหนี ผีเปรต พร้อมกับเพื่อนๆ เจ้าแต้ เจ้าผึ้ง เจ้าต่อ ….  จริงๆ มันไม่มีผีเปรตหรอก แต่บังเอิญ คืนนั้น   มีงาน หนังกลางแปลง กลางนา ในซอย เลยชวนกันเดินออกมาซื้อขนมกันที่ร้านค้า ประมาณ 1 ทุ่ม …. เดินไป ก็ คุยกันไป  ขากลับ ดันคุยกันเรื่องผี  เจ้าแต้ บอกว่า ซอยเนี้ย มีคนเดินออกมา เห็นเปรตยืนอยู่ ตัวสูงเท่าเสาไฟ …. หันมองหน้ากันไป มองหน้ากันมา เหมือน ความคิดจะตรงกัน  คือ กรูวิ่งดีกว่า …. กรี๊ดดดดดดดดดดดดด  (&*^&%^$%^%$%#@@()()*&$%# …….. นึกถึง วันนั้นที่ไร ขำ ทุกที *-*

กำลัง คิดเพลินๆ … ได้ยินเสียงแม่ บอกให้เลี้ยวซ้าย … เอ้า มีซอยย่อยด้วยเหรอเนี่ย จำได้ว่า เมื่อก่อน พอเข้าจากปากทางมา เกือบสุดซอย จะมี ทางเบี่ยงซ้าย เดินลงไปตามทาง ฝ่านา กก ไป อีก 100-200 เมตร ก็ จะเป็นบ้านเรา มองไปก็ เห็นบ้าน .. แต่ตอนนี้ มันเป็นซอยเล็กๆ ที่ๆ เคยเป็น นากก ตรงข้างถนน ก็เป็น บ้านใครไม่รู้ เต็มไปหมด  เลี้ยวไปได้ นิดเดียว แม่บอกให้จอด แล้วให้ลงไปเปิดประตูรั้ว ….   โห้ ..นี่ถ้ามาคนเดียว หาบ้านไม่เจอเลยนะเนี่ย -*-

บ้านพานทอง ที่เคยกว้าง มอง ออกจากบ้าน เป็นนากก เป็นที่โล่งกว้าง ไกลสุดลูกตา ตอนนี้  มีรั้วทึบกั้นเป็นโลกส่วนตัวซะแล้ว  คนสมัยก่อน ไม่เห็นต้องกั้นรั้วกันเลย …

ที่ๆ เคยเป็น นากก เป็นคลอง ตอนนี้ ถมหมดเรียบร้อยแล้ว กลายเป็นที่โล่งๆ มีต้นไม้ ใหญ่ เก่าๆ อยู่เหมือนเดิม  มะม่วงสามฤดู ต้นมะยม มะขาม ฯลฯ…   ดิน ถูก ถม ขึ้นมา สูง เท่ากับ พื้นตัวบ้าน  ตอนนี้ขึ้นบ้านได้ โดยไม่ต้องใช้บันได สภาพบ้าน ทรุดโทรม ผุพัง ลงไปมาก ชานหน้าบ้าน ที่เมื่อก่อน เคยนั่งเล่น รอพ่อมาหา เคยใช้นั่งทอกก  ตอนนี้ ไม้กระดาน ก็ผุ เป็นร่องๆ จะเดิน จะเหยียบก็ต้องดูให้ดีๆ คานหลังคา ก็ ทรุด ลงมาบ้าง ต้องคอยระวัง ….

ภาพบ้าน ในอตีต  ผุดขึ้นมา อยู่เรื่อยๆ ความทรงจำต่างๆ เกิดขึ้นมาเสมอ เดินดูไป ก็ยิ้มไป … ที่ตรงนั้นเคยนอนดูทีวี ที่ตรงนี้ เคยโดดน้ำเล่น ตอนน้ำท่วมบ้าน   เคยนั่งหย่อยเบ็ด ตกปลากับพี่ชาย ที่หน้าต่างตรงนี้ *-*  ….. คิดถึงจังเลย

 

ในอนาคต ฉันหวังว่า จะได้กลับมา อยู่ที่บ้านหลังนี้ อย่าง สงบๆ  ทำสวนผักเล็กๆ อยู่อย่างพอเพียง หนีจากความดิ้นรน ความวุ่นวายทั้งหลาย …

แต่ก็ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ และจะมีโอกาสไหม


 


 


 

หนึ่งความคิดบน “ย้อนวันวาน บ้านเลขที่ 109 ณ พานทอง

  1. ผมก็เคยเรียนอยู่เพลินจิตเหมือนกัน กำลังนั่งเสิร์ชหาเพื่อนเก่าๆในfacebook แล้วก็มาเจอบลอกนี้ อ่านแล้วคิดถึงเลย ^_____,^

แนะนำ ติชม ให้กำลังใจ หรือ เล่าเรื่องราวที่อยากระบาย

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s