สายลม และกลิ่นไอ ของความชาชิน


 

หน้าต่างบานเกล็ด

 

สายลมบางๆ พัดผ่านเข้ามา จากกรอบบานเกล็ด พร้อมๆกับกลิ่นไอ ของอากาศภายนอกในยามเช้า ..  อืมมมม ลมธรรมชาติ เย็นดีนะ! .. ฉันเอื้อมมือ ไปเปิดม่านสีน้ำเงินออก เลื่อนมาทางซ้าย แล้วผูกมันไว้ และ ค่อยๆหมุนมือหมุนของบานเกล็ดช้าๆ เพื่อให้ลมเข้ามากขึ้น ….. จากสายลม บางๆ กลายเป็น ลมแรงๆ ที่มีกลิ่นไออ่อนโยน พัดผ่านเข้ามา เมื่อฉัน หมุนบานเกล็ด บานที่สอง ….

นานแล้วสินะ ที่ฉันไม่เคยรู้สึกสดชื่นจากอากาศแบบนี้ … นานแล้ว ที่ฉันไม่เคย เปิดม่าน และบานเกล็ดชุดนี้ … นับตั้งแต่วันที่เขาไป ฉันไม่เคยเปิดมันอีกเลย ลมจากธรรมชาติ อากาศจากภายนอก ไม่เคย ได้ผ่านเข้ามาทางบานเกล็ดชุดนี้เลยนับแต่นั้น … ม่านก็ไม่เคยจะเปิด … มีแต่แสงไฟนีออน ทดแทนแสงสว่าง หรือไม่ ก็อยู่มืดๆ … มีสายลม พัด จาก พัดลมตัวน้อยๆ ที่กลางวัน หรือ บ่ายๆ มักจะกลายเป็นลมอ้าวๆ ร้อนๆ …

ฉันยืน รับลม อยู่ พักหนึ่ง นึกไปถึงวันเก่าๆ เรื่องราว ต่างๆที่ผ่านมา ตั้งแต่ มีบานเกล็ด ชุดนี้ … ก่อนหน้า ที่จะมีบานเกล็ด แต่เดิม มันเป็นเพียง หน้าต่างกรอบกระจกทึบๆ เปิดปิดไม่ได้ สามบาน … ฉันก็ทนอยู่อย่างนั้นมาตั้งแต่ เล็ก จนโต … จนเมื่อวันหนึ่งมีใคร ก้าวเดินเข้ามาในชีวิต กระจกทึบๆ สามบานนั้น ก็ได้แปรเปลี่ยนเป็น บานเกล็ด เพื่อให้ห้องนั้นเย็น เหมือนชีวิตคู่ …(ตลกสิ้นดี)

… ทุกวัน ตอนเช้า เขาจะคอยเปิดม่าน และหมุนกระจกบานเกล็ด … ทำให้ ห้องมีอากาศถ่ายเท ไม่ร้อนอบอ้าว แม้จะเป็น ตอนบ่ายๆ ก็ตาม… บางวัน ไม่มีงาน ก็ขึ้นมานั่งเล่น บนห้อง ก็จะได้ยินเสียงรถวิ่งผ่าน เสียง บ้านตรงข้ามทำงาน แม้กระทั่ง เสียงคนตะโกนคุยกัน อยู่ที่ข้างถนน … นั่นมันก็เป็นอีกบรรยากาศหนึ่ง ที่ฉันจำได้ … ฉันยืนนึกถึงบรรยากาศ ของวันที่เราเคย หยอกล้อ เล่นกัน ในตอนกลางวัน … บางครั้ง ฉันก็นอนดูทีวี ส่วนเขา ก็นั่งเล่นคอมตัวนี้ … บางครั้ง เขา นั่ง เช็ดรอกตกปลา ฉันก็มายืนบ่น อยู่ข้างๆ … บางที เขาก็จัดสัมภาระเกี่ยวกับการตกปลา อยู่บนห้อง … พอ บ่ายคล้อย หน่อย แดด จะเริ่มส่องเข้ามาในห้องที่โต๊ะคอม .. เขาก็จะคอย เป็นคนปิด ม่าน และ บานเกล็ด ทุกครั้ง ทุกเย็น …

ฉันยืนยิ้ม อยู่พักหนึ่ง เมื่อนึกถึง บรรยากาศเก่าๆ เมื่อครั้งยังมีเขา … ความทรงจำดีๆ หลายๆอย่าง เดินเข้ามาทักทาย พร้อมสายลม และกลิ่นไอ

ทุกอย่างดำเนินไป … จนเมื่อถึงวันที่เขาจากไป … เขาทิ้งทุกอย่างไว้ที่เดิม … ฉันไม่กล้า แม้แต่ จะจับผ้าม่าน ไม่กล้า เปิดหน้าต่าง ไม่กล้า แม้แต่จะมองมัน …ครั้งหนึ่ง ฉันเคย ลุกขึ้นมาเปิด ม่าน และหมุนบานเกล็ด ทันที ที่สายลม กระทบตัว กลิ่นไอเดิมๆ จากภายนอกพัดผ่านเข้ามา … น้ำตา ฉัน ก็เริ่มไหล ความคิดถึงเริ่ม ก่อตัว ทั้งคิดถึง ทั้งปวดร้าว เสียใจ เคยไหม คิดถึงใจจะขาด … ฉันทนความรู้สึกเหล่านั้นไม่ไหว หลังจากนั้น มา ฉันก็ไม่เคย คิดที่จะ เปิดมันอีกเลย ฉันยอมที่จะอยู่ ในห้องมืด ๆ ห้องที่อบอ้าว ดีกว่า ที่จะให้ความรู้สึกเลวร้าย มาทำร้ายฉัน ***

สายน้ำ ไม่ไหลย้อนกลับ

เมื่อนึกมาถึงตรงนี้ … รอยยิ้มฉันหายไปนิดหนึ่ง แต่ยังคงมีรอยยิ้มจางๆ ที่ใบหน้า ฉันมองออกไปนอกหน้าต่าง ณ วันนี้ .. ฉันมีแต่ความชาชิน วันนี้ ฉันบอกตัวเองได้แล้วว่า ฉันกล้าที่จะเปิดม่านผืนนี้แล้ว โดยที่ฉันจะไม่ร้องไห้เพราะมันอีก …ฉันกล้าที่จะให้กลิ่นไอจากอากาศภายนอก พัดผ่านเข้ามา ฉัน สูดลมแรงๆ เพื่อเริ่มต้นใหม่ … แม้ทุกอย่างของเขาจะยังอยู่ที่เดิมก็ตาม ไม่ใช่ ไม่คิดถึง … ไม่ใช่ ทำใจได้ … เพียงแต่ วันนี้ ฉัน พร้อมที่จะก้าว พร้อมที่จะสู้ กับสิ่ง ที่เคยทำร้ายฉันต่างหาก …. และอีกหน่อย ก็คงชาชิน ขึ้นกว่าเดิม เมื่อสายลม และ กลิ่นไอเดิมๆ ได้พัดผ่านเข้ามาทุกวัน ทุกวัน *-*

หนึ่งความคิดบน “สายลม และกลิ่นไอ ของความชาชิน

แนะนำ ติชม ให้กำลังใจ หรือ เล่าเรื่องราวที่อยากระบาย

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s