กลับมาเถอะ คนแพ้พ่าย


พรุ่งนี้ก็เช้า

 

  แม้ฟ้าหลังฝน ผ่านไปจะกี่ฟ้า …

วันใหม่ ผ่านมา จะกี่วันก็จางหาย …

เริ่มต้นใหม่ สักกี่ครั้งก็กลับกลาย …

หากใจยังยึดมั่นสิ่งเดิมๆ มิปล่อยวาง

143509691435096914350969143509691435096914350969

รู้ทั้งรู้ ปล่อยวาง จะจางหาย ..

แต่สุดท้าย มักพ่ายกิเสลตน..

นี่ละหนอ ความเป็นคน …

มัวโง่งม อยู่กับ วันเก่าๆ ..

143509691435096914350969143509691435096914350969

 

ฝึกรู้ตน ละทิ้ง บ้างสิเจ้า

อย่าโง่เขลา ปล่อยใจ ตามอารมณ์

ได้อะไร กับความหลัง ที่ตรอมตรม

ไร้ตัวตน ยึดไว้ ทำไมกัน

143509691435096914350969143509691435096914350969

จงลุกขึ้น รับความจริง ทิ้งวันวาน 

อย่ามัวพาล เกรงกลัว วันข้างหน้า

ปัจจุบัน .. เพียงเธอนิ่ง ให้ทุกสิ่ง เป็นธรรมดา

วันหน้าฟ้าใหม่มา จงอย่าปล่อย ให้ผ่านเลย

143509691435096914350969143509691435096914350969

 

พอดีวันนี้ฝนตก … เห็นคนว่าไว้ว่า  ฟ้าหลังฝนมักจะสดใส …

แต่เมื่อมามองถึงใจตัวเอง ก็ไม่เห็นจะเป็นอย่างนั้นเลย เพียงเพราะเราไม่เคยลืมมัน ไม่เคยละทิ้ง

ถึงได้บอกว่า ไม่ว่าจะผ่านไปสักกี่ฟ้า สักกี่เช้า  มันก็คงไม่มีประโยชน์อะไร

รู้ทั้งรู้ ว่าควรทำอย่างไร แต่ก็ไม่เคยปล่อยวาง แล้วทำมัน

ไม่รู้จะด่าตัวเอง เป็นภาษาอะไร เหมือนกัน … เลยลองนั่งเขียนไปเรื่อยๆ 

 

 

ทำไงได้…

คนเรา หากลองได้ รัก ได้ฝังใจ กับ ใคร กับอะไรสักอย่าง …

ไม่ว่า เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน …ก็คงยากที่จะลืมมัน   โดยเฉพาะคนลืมยากอย่างเรา

บางคน อาจใช้เวลาทั้งชีวิต เพื่อลืมความรู้สึกดีๆ ที่เคยอยู่ในใจ

แม้วันนี้ อีกฝ่ายจะไม่มีความรู้สึกดี หลงเหลืออยู่ก็ตาม

หรือแม้ อีกฝ่าย จะเลวร้าย มากเพียงไหน  …

ก็ไม่อาจจะลืมความรู้สึกดีๆ ที่เคยได้รับ ไปได้เลย

อยากจะเริ่มต้นใหม่ แต่ก็เกลียดตัวเอง ที่ ไม่เคยลืม

 

จะพูดอย่างไรดี … หากจะบอกว่า … ไม่มีวันไหน ที่ไม่เคย ไม่คิดถึงเธอ

และรู้สึกเสียดาย ความรู้สึกดีๆ หากจะลืมมัน

จบ.

Crying or Very sadSadSadSadSadSadSadSadSadCrying or Very sad

หนึ่งความคิดบน “กลับมาเถอะ คนแพ้พ่าย

  1. กี่เริ่มกี่ล้ม กับรักที่ยังตามหา …. .-*""*-..-*""*-..-*""*-..-*""*-..-*""*-..หากเด็ดดาว…ดื่นดวง…ได้โดยง่ายดาย จะร้อยเอาไว้ ด้วยสายสร้อย…ความคิดถึง ฝากความเดียวดาย บรรทุกไปจาก…หัวใจหนึ่ง ส่งไปถึงเธอซึ่งอยู่…ฟากขอบฟ้า ผ่านหุบเขา…ความหลัง…ทะเลระทม กี่เริ่มกี่ล้ม….กับรักที่ยังตามหา กอบซากดวงเดือนที่เปื้อน…ละอองน้ำตา ใส่เป้หัวใจ…เหว่ว้าตามหาคนชื่อว่า…เธอ เหงาดั่งว่า เป็นชีวิตสุดท้ายในจักรวาล เวลาหยุดลงชั่วกาล จึงต้องออกตามให้เจอ สุดโค้งขอบฟ้า ลิปดาเท่าใดคือที่มีเธอ ต้องเจ็บกี่จำจึงเจอ เธอที่เป็นบ้านหลัง…สุดท้ายของหัวใจ แต่แม่น้ำชีวิต ไม่เคยหวนคืน จะหยัดยืนด้วยแรงเหงาได้นานแค่ไหน วันคืนรอคอยจะจบลง…ตรงหัวใจใคร คนมอบเจ็บครั้งสุดท้ายจะใช่เธอที่ฝันหรือเปล่า ..วันคืนรอคอยจะจบลงตรงหัวใจใคร คนมอบเจ็บครั้งสุดท้ายจะใช่เธอ…ที่ฝันหรือเปล่า .-*""*-..-*""*-..-*""*-..กลอนแก เพราะว่ะ

แนะนำ ติชม ให้กำลังใจ หรือ เล่าเรื่องราวที่อยากระบาย

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s